در وصف كاشان

بشنو  از  كاشان  حكايت  مي كند

وز صفاي آن روايت  مي كند

شهر كاشان خود يكي گنجينه است

مردمانش را دلي بي كينه ا ست

شهر  كاشان  مأمن  آسوده هاست

چونكه آز از مردم آنجا جداست

با   صفا  هستند  مردم  ساده  دل

زودباور زودجوش و هم خجل

كم نمي آرند  اندر كسب  و  كار

قانع­اند  و  شاكر  و  اميدوار

گر شوي بر شهر كاشان رهگذر

از برون وارد شده درمانگر

ما همه بخشنده­ايم و باوفا

ني مثال حافظ از ملك شما [1]

ما به دل داريم گوهرهاي پاك

گر به تن داريم جامه چاك چاك

اردهالش مشهد يور امام پنجمين

كربلاي دومين مردم ايران زمين

قمصرش گرمي به كاشان مي دهد

فين آن بوي نياكان مي دهد

مردم كاشان همه اهل دلند

يك به يك بر شعر و عرفان مايلند

گرچه كم آبي نصيب ما بود

در دل خشكي صفا پيدا بود

هر بيابان مي دهد دل را جلا

با بيابان انس دارند انبيا

بين خشونت با لطافت آمده

در دل دشت سيه گل سرزده [2]

گردهي كاري به كاشاني بدان

او بكوشد بهرتو از بهر جان

هر كسي از كوچك و هم از بزرگ

گر ز كاشان آمده كارش سترگ

آسماني ترز كاشان جاي نيست

پر ستاره تر از آن برپاي نيست (3)

بهترين جاي جهان ايران ماست

قلب پاك آن همان كاشان ماست(4)